یـــــک فنـــجان تفــریـــح
 
باور کنید تلخی اش به یک بار امتحان کردن می ارزد

بستن پنجره
مديريت وبلاگ يک فنجان تفريح مقدم شما بازديد کننده گرامي را خوش آمد ميگويد . براي
مکاتبه با ما
اينجا
کليک کنيد

کوچیک که بودیم چه دل‌های بزرگی داشتیم.

حالا که بزرگیم چه دل‌تنگیم.

کاش دل‌هامون به بزرگی بچگی بود.

کاش همون کودکی بودیم که حرف‌هاش رو از نگاهش می شد خوند.

کاش برای .......( به ادامه مطلب برید )


کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن نداشتیم.

کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود.

کاش قلب‌ها در چهره بود.

اما حالا اگه فریاد هم بزنیم کسی نمی‌فهمه و دل خوش کرده‌ایم که سکوت کرده‌ایم.

سکوت پر بهتر از فریاد تو خالیست.

سکوتی رو که یک نفر بفهمه بهتر از هزار فریادی‌ست که هیچ‌کس نفهمه. سکوتی که سرشار از ناگفته‌هاست؛

ناگفته‌هایی که گفتنش یک درد و نگفتنش هزاران درد داره.

دنیا رو ببین...

بچه بودیم از آسمان بارون می آمد؛

بزرگ شدیم از چشم‌هامون می‌آید!

بچه بودیم همه چشم‌های خیسمون رو می‌دیدند؛

بزرگ شدیم هیچ‌کس نمی‌بینه.

بچه بودیم توی جمع گریه می‌کردیم؛

بزرگ شدیم توی خلوت.

بچه بودیم راحت دلمون نمی‌شکست. بزرگ شدیم خیلی آسون دلمون می‌شکنه.

بچه بودیم همه رو ۱۰ تا دوست داشتیم. بزرگ که شدیم بعضی‌ها رو هیچی، بعضی‌ها رو کم و بعضی‌ها رو بی‌نهایت دوست داریم.

بچه که بودیم قضاوت نمی‌کردیم و همه یکسان بودن. بزرگ که شدیم قضاوت‌های درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغییر کنه.

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگی ۱۰ تا دوست داشتیم.

بچه که بودیم اگه با کسی دعوا می‌کردیم یک ساعت بعد از یادمون می‌رفت.

بزرگ که شدیم گاهی دعواهامون سال‌ها تو یادمون مونده و آشتی نمی‌کنیم.

بچه که بودیم گاهی با یه تیکه نخ سرگرم می‌شدیم.

بزرگ که شدیم حتی ۱۰۰ تا کلاف نخم سرگرممون نمی‌کنه.

بچه که بودیم بزرگترین آرزومون داشتن کوچکترین چیز بود.

بزرگ که شدیم کوچکترین آرزومون داشتن بزرگترین چیزه.

بچه که بودیم آرزمون بزرگ شدن بود.

بزرگ که شدیم حسرت برگشتن به بچگی رو داریم.

بچه که بودیم تو بازی‌هامون همه‌اش ادای بزرگترها رو در می‌آوردیم.

بزرگ که شدیم همه‌اش تو خیالمون بر می‌گردیم به بچگی.

بچه بودیم درد دل‌ها رو به ناله ای می‌گفتیم همه می فهمیدند؛

بزرگ شدیم درد دل رو به صد زبان می‌گیم... هیچ‌کس نمی فهمه.

بچه که بودیم دوستی هامون تا نداشت؛

بزرگ که شدیم همه دوستی‌هامون تا داره.

بچه که بودیم بچه بودیم؛

بزرگ که شدیم، بزرگ که نشدیم هیچ، دیگه همون بچه هم نیستیم.

ای کاش با همون صفتهای

خوب و پاک بچگی بزرگ می شدیم.


نوشته شده در تاريخ پنجشنبه ۱۱ فروردین ۱۳٩٠ توسط محمد رفیعی
تمامي حقوق اين وبلاگ محفوظ است | طراحي : پيچک
فال حافظ